อ่านแล้วจุกเลย อารมณ์อย ากออกจากบ้านหายไปทันควัน

ข้อความที่คุณ Bebe Patumanon ซึ่งเป็นสาวไทยที่ทำงา นอยู่ที่โรงพย าบาลในเมืองนิวยอร์ก ได้เขียนไว้เกี่ยวกับโควิด-19 ที่เธอต้องพบเจอ

ลองอ่านดูนะคะ

“จริงๆเเล้วไม่อย ากเกาะกระเเส Covid 19 เเต่อย ากให้ทุกคนได้เข้าใจว่าโรคนี้น่ากลัวเเละใกล้ตัวกว่าที่คิด เราทำงา นที่โรงพย าบาล ตำเเหน่งคือ Physician Assistant (PA) ตำเเหน่งนี้ที่บ้านเรายังไม่มี งา นก็คล้ายกับมือขวาของหมอ การเทรนนั้นเหมือนหมอทุกอย่างเเต่ใช้เวลาเรียนน้อยกว่า คือจะสั่งย าได้สั่งเล็ป ใส่ท่อ ใส่สายต่างๆใส่เฝือก เย็บเเผล ปั้มหัวใจ … จะเป็นตำเเหน่งระหว่างหมอกับพย าบาล เเต่เราจะเจอเเละใช้เวลากับคนไข้มากกว่าหมอเพราะหมอ 1 คน คุมคนไข้30 คน ก็จะมี PA 2 คน ช่วยหมอดูคนไข้คนละ 15 คน ทำงา นอยู่ที่ Bronx, NY สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมามีเเต่คนไข้ Covid 19

อย ากให้ทุกคนที่บ่นว่าเบื่ออยู่บ้าน รัฐบาลเส็งเครง เลิกบ่นเถอะ เพราะเบื่ออยู่บ้านนั้นก็ยังดีกว่าออกมาทำงา นด้วยความกลัว กลัวต า ย

ตอนนี้พวกพนักงา นโรงพย าบาลอย่างพวกเราต้องสวดมนต์ขอให้พระคุ้มครอง มองหน้าพ่อ เเม่, ลูกน้อย เเละสามี สั่งเสียกันว่า ไปเเล้วอาจจะติดเชื้ออาจจะไม่ได้กลับบ้านนะ รักทุกคนนะ กอดลากันเเบบเเนบเเน่นเหมือนไม่รู้ว่าเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเเบบนี้อีกไหม ไม่คิดเลยว่างา นผู้ช่วยหมอ

อย ากจะบอกว่า ตอนนี้คนไข้ล้นโรงพย าบาล PPE ไม่พอ อันนี้ทุกคนรู้ เเต่ที่คุณๆไม่รู้คือ การต า ยด้วยโรคนี้ เป็นการต า ยที่โดดเดี่ยวเเละทรมาน คนไข้พอ admitted เเล้ว ครอบครัว ลูก ผัว พ่อ เเม่ พี่น้อง ห้ามเยี่ยมเด็ดขาด ตอนเเรกอาการอาจจะไม่หนัก เเต่พอมารวมเเออัดกันกับคนไข้อื่นๆก็เกิดอาการ เเบ่งเชื้อกันไปมา cross contaminated ที่ไม่หนักก็อาจจะเกิดเป็นอาการหนักขึ้น

พย าบาลนั้นน่าสงสารที่สุด หมอ กับ PA ก็จะวิ่งเข้าเเล้วก็รีบวิ่งออกจากห้องคนไข้เพราะเราพย าย ามเซฟตัวเองให้สัมผัสกับเชื้อโรคให้น้อยที่สุด เเต่พย าบาลต้องเข้าไปตรวจความดัน ให้ย า โดยมากคนไข้ไม่ได้เป็นเเค่ Covid เเต่มีโรคประจำตัวจิปาถะ ย าก็เยอะ พย าบาลก็ต้องเข้าๆออกๆ เข้าห้องโน้นออกห้องนี้ เเต่คุณอย่าลืมว่าคนไข้ทุกคนติดเชื้อ ลองคิดดู 12 ชั่วโมงขลุกอยู่กับเชื้อ Corona เเบบไม่ได้พักเพราะคนใข้หลายคนอาการหนัก พอ อ๊อกซิเจนตกก็ต้องรีบเข้าไปดู เพราะห่วงคนไข้เพราะเราเป็นมนุษย์เหมือนกัน

ที่จะบอกว่ากลัวก็เพราะว่า Covid 19 ไปทำลายเนื้อเยื่อปอดโดยตรง ถ้าโชคดีก็ไม่มีอาการ หรือมีบ้างเล็กน้อย เเต่คนไข้ที่อาการเริ่มหนักขึ้นก็จะเริ่มหายใจไม่ออก ปอดเร่ิมชื้นมีน้ำท่วม ถ้าคิดไม่ออกก็ลองหลับตาเเล้วคิดถึงภาพเรากำลังจมน้ำเเล้วหายใจไม่ออก น้ำเต็มจมูกเต็มปาก หรือตอนไปทำฟันเเล้วน้ำลายเต็มคอ กลืนไม่ได้ หายใจไม่ออก (จนหมอดูดน้ำออกจากปากเรา เราก็หายใจเฮือกใหญ่เเบบรอดต า ยเเล้วกู) มันทรมานขนาดไหน โรคนี้ก็เช่นกัน ทางช่วยอย่างเดียวคือเครื่องช่วยหายใจซึ่งตอนนี้เป็นของล้ำค่า ตกหนักที่หมอต้องเลือกว่าใครจะมีค่าควรกับเครื่องนี้มากกว่ากัน ไม่มีหมอคนไหนอย ากทำหน้าที่นี้หรอกนะคุณ มันไม่ใช่หน้าที่ของหมอเลย

คืนก่อนมีคนไข้หนัก สอง สามคน ทุกคนนอนทรมาน พย าย ามหายใจเข้าออก ทุรนทุรายเพราะปอดไม่ทำงา น พย าบาลโทรมาตาม เข้าไปดูอาการ ก็ต้องเรียก code team ซึ่งปกติจะเป็นทีมฮีโร่ถ้าทีมนี้มาคนไข้เรารอดเเน่ เเต่ไม่ใช่กับ Covid19 สุดท้ายทีมก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะทางออกเดียวคือใส่ท่อช่วยหายใจ ถ้าคนไข้บอกไว้ก่อนเเล้วว่าไม่ต้องการใส่ท่อหรือปั๊มหัวใจ เราก็ได้เเต่ให้ย ามอร์ฟีนเพื่อให้คนไข้ไม่ทรมาน เเต่ถ้าคนไข้ full code ก็ต้องใส่ท่อ ปั๊มหัวใจ ทีนี้virusก็จะฟุ้งกระจาย เครื่องป้องกันก็เป็นเศษผ้าบางๆกับหน้ากากกะโหลกกะลา ทีนี้ก็งา นเข้ากันทั้งทีม ชุด PPE ตอนใส่นั้นง่าย เเต่ตอนถอดเเบบจะให้เชื้อไม่ติดมือเสื้อผ้าหน้าผมนี่เป็นเรื่องย าก ถึงกับต้องมี class อบรมกันเลยทีเดียว

Process of dying นี่เเหละคือความน่ากลัว ไม่มีย าคร่าไวรัส ไม่มีย ารักษา รักษาตามอาการ ย าที่ใช้อยู่ตอนนี้ก็เหมือนเสี่ยงด ว ง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับด ว ง!!

คือทั้งทีมได้เเต่ยืนมองคนไข้นอนทุรนทุรายกระเสือกกระสนต่อสู้เพื่อลมหายใจเเต่ละเฮือก เเต่ละเฮือกนั่นเป็นสิ่งที่เเสนทรมาน สายตาที่มองมาทางพวกเราวิงวอนว่าหมอช่วยด้วย เเต่เราก็ได้เเต่ยืนนิ่งเพราะเราก็ทำกันสุดความสามารถที่มีเเล้ว ญาติพี่น้อง ลูก หลาน ผัว เมีย ก็ไม่ได้ล่ำลา เป็นการต า ยที่โดดเดี่ยวเเละทรมาน บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าคนไข้เหล่านี้จะกลัวเเละโดดเดี่ยว ขนาดไหนในช่วงเวลาสุดท้ายเเละลมหายใจสุดท้ายของชีวิต คนรักษาก็ได้เเต่ยืนมองเเล้วก็ได้เเต่คิดว่าวันนี้เราจะด ว งดีเหมือนเมื่อวานไหม เเล้วพรุ่งนี้ล่ะ

เรายืนมองคนไข้ที่รู้หละว่าอาจจะอยู่ได้ไม่ถึงเวลาที่เราจะออกกะคือ 12 ชั่วโมง เเต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากให้ย ากดประสาทเพื่อคนไข้ของเราจะได้ทรมานน้อยลงเเละหวังว่าจะจากไปอย่างสงบ เหมือนเราไร้ค่าเเละไม่มีประโยชน์อะไรเลย ที่ร่ำเรียน ฝึกฝนมาไม่ได้ช่วยใครได้เลย

คุณลองคิดดูว่าถ้าพ่อ เเม่ พี่น้องหรือคนที่คุณรัก ต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกับคนไข้ของเราล่ะ ไปส่งกันที่โรงพย าบาล ลูบหน้าลูบหลังลากัน เเล้วนั่นคือสัมผัสสุดท้าย กอดสุดท้าย การลาครั้งสุดท้าย คุณยังไม่ได้สั่งเสีย ไม่ได้ขอโทษ ไม่ได้บอกรักกัน ไม่ได้บอกว่าคุณโชคดีที่ได้รู้จักเเละได้ใช้ชีวิตร่วมกัน เป็นพ่อ เเม่ ลูกกัน เป็นคนรักกัน เป็นเพื่อนกัน นี่เเหละคือความทรมาน เเละปวดร้าวใจเราได้เเต่ยืนนิ่งน้ำตาตกใน สูดลมหายใจลึกๆเเล้วก็เดินไปดูคนไข้คนต่อไป…

ตอนนี้ถึงเข้าใจว่าทำไมเราต้องให้อภัยกัน กอดกัน เเละบอกรักกันทุกวัน

คุณโชคดีที่ได้นอนอยู่บ้าน มีinternet มีหนังดู มีขนมกิน ได้อยู่กับครอบครัว ถ้าคุณอย ากจะบ่น ก็ขอให้คิดถึงพวกเราที่โรงพย าบาล เราก็กลัว เราก็เหนื่อย เราก็ล้าเเละเราก็มีคนที่รักเรา รอเรากลับบ้านเหมือนคุณ เราก็เเค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้กล้าหาญอะไร ออกจะกลัวจนขี้ขึ้นสมองด้วยซ้ำ ถ้าเลือกได้เราก็ขอนอนเกาตูดดูหนังอยู่ที่บ้านเหมือนพวกคุณ เราก็ไม่อย ากมาทำงา นที่นอกจากจะต้อง พก PPE เเล้วยังต้องมีพระเครื่องพวงใหญ่ที่พ่อเเก้วเเม่เเก้วให้มาคุ้มครองปกป้องลูกน้อยที่ตอนนี้ก็ปาเข้าไป 40กว่าเข้าไปเเล้ว เเต่หัวอกพ่อเเม่ จะเเก่กร้านเเค่ไหน ลูกก็ยังคือลูกน้อยของท่าน ที่ท่านรักเเละห่วงใยเสมอ

อยู่บ้านเถอะคุณ ถ้าคิดว่าตัวเองติดเชื้อก็อย่าโกหก กักตัวเองเถอะ อย่าเห็นเเก่ตัว คุณอาจจะไม่เป็นอะไร คุณอาจจะไม่มีใครรักหรือห่วงคุณ คุณอาจจะเห็นเเก่ตัวไม่รักเเละไม่ห่วงใคร เเต่คนที่คุณเอาโรคไปติดเขานั้น เขาก็มีครอบครัวมีคนที่รักเขา เขาอาจจะเป็นพ่อ เป็นเเม่ เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นลูก เป็นเพื่อนใครจะรู้เขาอาจจะเป็น คนเดียวที่หาเลี้ยงทั้งครอบครัว เขาอาจจะเป็นความหวังเดียวของพ่อเเม่ที่เเสนชรา หรือเป็นพ่อ หรือ เเม่ เลี้ยงเดี่ยวของลูกพิการที่รออยู่ที่บ้าน เขาอาจจะมีกันเเค่สองคนพี่น้องไม่มีญาติที่ไหนอีกเเล้ว มีกันเเค่นี้ เเล้วความมักง่ายความเห็นเเก่ของคนๆนึง… มาพรากทุกอย่างไป

อย ากจะขอร้องให้ทุกคนร่วมมือกัน ถ้าไม่คิดว่าทำเพื่อตัวเอง ก็ทำเพื่อคนอื่น หรือเพื่อชาติก็เเล้วกัน

หรือไม่ก็ทำเพื่อ หมอ พย าบาล ผู้ช่วยหมอ ผู้ช่วยพย าบาล พนักงา นก้องเเลป ช่างX-ray Respiratory พนักงา นเข็นคนไข้ พี่รปพ พนักงา นทำความสะอาด ทุกคน ทุกอาชีพ ที่ทำงา นหนักตอนนี้เพื่อให้ทุกคนได้อยู่บ้านอยู่กับครอบครัว

ถามว่ากลัวไหม …. ขอตอบเลยว่ากลัวมาก เราไม่อย ากต า ยเเบบทรมารเเบบคนใข้ของเรา เเละเราก็ไม่อย ากเอามาติดคนที่บ้าน เเต่ในความกลัวยังมีความหวังเพียงเเต่ขอให้ทุกคนร่วมมือกัน”

Cr. เพจอีกสิบปีค่อยเรียกป้า